قناری فطرتم تا زنده ام آواز می خوانم....

آواز نهفت

sorushedadyar — Sun, 17 May 2009 20:29:18 GMT

چه غريب ماندي اي دل...........

اين نخستين بار است كه يكي از خوانده هايم همراه با ساز بهرنگ كوفگر را كه دلسوخته ايست با روايتي شنيدني كه در جايش خواهم گفت" درين خانه مجازي با رنگ حقيقت ميگذارم.

اين آواز را پيشكش مي كنم به:

اندوه انبوهي كه شيريني درك است و به:

همه آناني كه خاطرم را مي سازند. سروش داديار

از اینجا دريافت كنيد.

باران

sorushedadyar — Sun, 26 Oct 2008 12:03:18 GMT

هرزه های این تباهی تنهایی

در دشتهای کوهستانی سینه ام را

به تمامی سپرده ام به وزشهایی که:

زیستن مرا مجاب می کنند.

با اینهمه که انکار می شوم.

چقدر بی کس و کاریم و نمی دانستیم.......

این ترانه را با تمام غربتش پیشکش میکنم به:

خلوت تنهای تمامی دیگر اندیشان.

سروش دادیار

ترانه باران را از اینجا دانلود کنید

کویر

sorushedadyar — Sat, 26 Jul 2008 17:11:18 GMT

و تو تمام احساس هایت را، و خواستن هایت را

برای " آزادی " ایثار می کنی و آن قدر پیش می روی تا فراموش کنی همه ی کسانی را که :

" دوستت دارند. "

و با سنگ دلی به خود خواهی و غرور محکوم می شوی .

اگر چه در این میان " گاهی دلت برای خودت تنگ می شود " .

این خوانده را با همه ی وجود به خاطره ی آنانی می سپارم که :

در راه آزادی " عشق " را نیز از یاد برده اند.

" سروش دادیار"

آواز کویر را از اینجا دریافت کنید

ترانه ی خیال

sorushedadyar — Mon, 02 Jun 2008 09:23:18 GMT

بهانه بود در آغاز

دست آویزی برای زیستن ‌‌٬از آن گونه که بودن را مجاب می کند و هستی را با تمام نبود هایش

شایسته ی "زندگی"

از آن دست که غم هایت را می شناسد ٬ که احساست را در می یابد و امیدت میدهد.

و خیال نامیدیمش.

این ترانه با سروده ی نیکویی از همدل صمیمی " حسام بهرامی " و نغمه ای از همیشه دوستم

" پژمان اختیاری " که من زمزمه اش کردم را تقدیم می کنیم به همه ی آنان که :

دوستشان داریم.

" سروش دادیار "

خیال

بگذر ز جفا

sorushedadyar — Tue, 01 Jan 2008 15:22:18 GMT

اه از این درد

شکوه نمی کنم که نالیدن شرط طریق نیست............................

این ترانه از خوانده های سوته دل عاشق داریوش رفیعی با ان سرگذشتی ست که تو می دانی و .....

........من!!!!

که دوباره خوانیش کردیم و دوست گرام رها رستمانه که از قبیله ماست و سوته دلی همسان

تارش را نواخت با همان مضرابها و پنجه مخصوص خودش و ناله ای که همنواست.

پیشکشش می کنیم به مردمان تبار مزرعه پدری

به عاشقان.

از اینجا می توانیدبگذر ز جفادریافت کنید.

افسانه

sorushedadyar — Mon, 10 Dec 2007 05:31:18 GMT

گندم یا سیب یا ........

نمی دانم، فقط فریفته شدن یقین بود و معلوم

دست و پا زدن های ما برای آن که بمانیم و احساس بودن کنیم ، تا خویشتن را در این هیاهوی مهیب بیابیم ، به هنر رسید ــ به زیبایی ختم شد ــ به بیان بی زبانی آواهای دور و دیر که همینجایند و همینجا نیستند ــ تو را پاسخ می دهند هر آن قدر که ازچرا و چگونگی سر ریزشده باشی امابه چشم نمی آیند:

ــ موسیقی ــ واز میان همه ی آن ، هنر سرزمین پدری من ــ با پرده های سازهای غریبش در گشایش رنگ و برق واستدیو و زن!!!!

پدرم می گفت : ربع پرده در موسیقی ما یعنی" مستی"

این نغمه را که ازساخته های پژمان اختیاری که در دستگاه نوا است و در شبی زمستانی زمزمه گرش شدیم پیشکش می کنیم به تمامی آنانکه افسانه وار در پی یکی شدن با روح هستی اند به عاشقان .

" hspace=0 src="http://h1.ripway.com/Sutiyam/1.jpg" width=197 align=top border=0>

سروش دادیار

از اینجا می توانید تصنیف افسانه را دریافت کنید

باران های تابستانی

sorushedadyar — Sat, 10 Nov 2007 22:14:18 GMT

نیمکت چوبی گمشده در هیاهوی کودکان که نقش گرفته بود با رنگ های به غایت زیبا

در اولین روزهای بهاری میزبان دو دلداده بود که با آنچه بر زبان رانده می شد سال ها فاصله داشتند آدمیان

گرمای تموز به خیالشان انداخت در به بار نشستن اندیشه هاشان-

تا آنکه بادهای پاییزی و رگبارهای پیاپی آرزوهاشان را به تاراج برد.

و لشکر جرار با پوشش زرد خواسته هاشان را لگدکوب سم ستوران ساخت-

که این خواسته ی آدمیان بود-

اکنون در آخرین روزهای سرد زمستانی،پیرزن و پیرمردی

بر نیمکت بی اختیار تکیه زدند.

به ناچار دیگر باره بهار از پی خزان خواهد آمد و نیمکت می بایست چشم انتظار

دو دلداده جوان باشد................تا آنجا که:...........................................

اذا الشمس کورت........

برای تو که به تمامی تنهایی

sorushedadyar — Thu, 12 Jul 2007 09:19:16 GMT

دلم می خواست کودکی بودم زاده شده در روستایی دور و پدرم گوسپندانی داشت که هر روز مرا با انها به کوه می فرستاد و من انگاه دیگر کودکی ام را در میان هیاهوی آدمیان گم نمی کردم و خاک و سنگ و خار به من میبخشید همه ی آنچه را که می بایست و در پوستینی ساده در خویشتن میبالیدم و آرام آرام به شدن نزدیک میشدم. اما دیگر مجالی نیست واز ایکاش و دلم میخواست بسیار ان طرف تر افتاده است به اجبار در ازدحام پوچ و بیهوده ای که باطنش بر خلاف ظاهر ان ساکت است و تهی به دنیا امدم و همه ی دردم از ان زمان اغاز شد که به بی دردی خودم و دیگران پی بردم

چوپانی حد اقل میتوانست مرا همیشه د رگمراهی خویشتنم نگاه دارد ولی افسوس که من در تمدن پای به هستی گذاردم.

بهانه

sorushedadyar — Sat, 30 Jun 2007 11:05:22 GMT

در پس این دیوارهای به غایت بلند

که خشت خشتشان از تعصب است و تحجر

خفته اند بسیاری که حتئ نجوائی از فریادشان به گوش ما نرسید.

به خاطر دارم که یکبار پدرم آرزو می کرد: که ای کاش هستی به یکباره بر روی

هم آوار میشد

تا دوباره از نو برای ساختنش "دستی به کوشش بریم" .می گفت:به نیستی رسیده ایم.

بعضی وقتها دلم به یکباره تهی میشود و اندوهی انبوه که حاصل این بی فرجامی است کوه کوه در آن خیمه میزند.

اما نمی دانم کدام نیروست که با تمام این نبودها آدمی را به سفر

در امتداد تکاپو برای بودن وا می دارد.

"نمی دانم"

همراهان

sorushedadyar — Fri, 22 Jun 2007 05:53:48 GMT

برای خروشیدن نیازی به دیگران نیست-اگر اهل طلاطم باشی به تنهائی هم میتوانی برای رسیدن بخروشی-

بارش باران شعله های سرکش آتش را فرو می نشاند

با جویباریان به سر بردن آدمی را ملایم میکند.

اما در میان این همه صلاح اندیشی و مصلحت دانی و این همه اهل سلامت چگونه میتوان به گستاخی فکر کرد؟

اینجا گرچه بارانهای سیل آسا میبارد اما همه جویبار را برمی گزینند-

و شیب زمینهای ما به گونه ایست که جویها هیچگاه به هم نمی پیوندند که هر روز فرسنگها از هم فاصله می گیرند

و به سرعت میروند تا به گندابها بریزند نه به گرداب.