دلم می خواست کودکی بودم زاده شده در روستایی دور و پدرم گوسپندانی داشت که هر روز مرا با انها به کوه می فرستاد و من انگاه دیگر کودکی ام را در میان هیاهوی آدمیان گم نمی کردم و خاک و سنگ و خار به من میبخشید همه ی آنچه را که می بایست و در پوستینی ساده در خویشتن میبالیدم و آرام آرام به شدن نزدیک میشدم. اما دیگر مجالی نیست واز ایکاش و دلم میخواست بسیار ان طرف تر  افتاده است به اجبار در ازدحام پوچ و بیهوده ای که باطنش بر خلاف ظاهر ان ساکت است و تهی به دنیا امدم و همه ی دردم از ان زمان اغاز شد که به بی دردی خودم و دیگران پی بردم

چوپانی حد اقل میتوانست مرا همیشه د رگمراهی خویشتنم نگاه دارد ولی افسوس که من در تمدن پای به هستی گذاردم.

                            که خشت خشتشان از تعصب است و تحجر

خفته اند  بسیاری که حتئ نجوائی از فریادشان به گوش ما نرسید.

                               به خاطر دارم که یکبار پدرم آرزو می کرد: که ای کاش هستی به یکباره بر روی

هم آوار میشد

تا دوباره از نو برای ساختنش "دستی به کوشش بریم" .می گفت:به نیستی رسیده ایم.

                             بعضی وقتها دلم به یکباره تهی میشود و اندوهی انبوه که حاصل این               بی فرجامی است کوه کوه در آن خیمه میزند.

          اما نمی دانم کدام نیروست که با تمام این نبودها آدمی را به سفر

                                                 در امتداد تکاپو برای بودن وا می دارد.

                                                                                "نمی دانم"

                 بارش باران شعله های سرکش آتش را فرو می نشاند

                                           با جویباریان به سر بردن آدمی را ملایم  میکند.

اما در میان این همه صلاح اندیشی و مصلحت دانی و این همه اهل سلامت چگونه میتوان به گستاخی فکر کرد؟

                                اینجا گرچه بارانهای سیل آسا میبارد اما همه جویبار را برمی گزینند-

و شیب زمینهای ما به گونه ایست که جویها هیچگاه به هم نمی پیوندند که هر روز فرسنگها از هم فاصله می گیرند

           و به سرعت میروند تا به گندابها بریزند نه به گرداب.